Archive for the ‘Olivier Durbano’ Category

Olivier Durbano: Heliotrope

piątek, Luty 22nd, 2013

Boli mnie głowa i nie mogę spać…
Więc piszę.

Kilka tygodni temu na angielskiej Fragrantice odezwała się do mnie dziewczyna o piórze lekkim i umyśle bystrym. Szybko się okazało, że nadajemy na wspólnych falach, tak sympatycznie że perfumowe dyskusje prowadzimy do tej pory.
D. któregoś pięknego dnia napisała do mnie: „Widzę też, że masz w swojej kolekcji Oliviera Durbano. A „widziałaś” może ich ostatni wyczyn pt. „Heliotrop”?  Zaprawdę powiadam Ci – nigdy nie zrozumiem jak firma wypuszczająca tak cudne i charakterne zapachy mogła popełnić tak totalnie nijakie coś…
Wyszczerzyłam się do monitora, albowiem ponieważ akurat od kilku dni skakałam w myślach z radości, że zdobyłam flakon Heliotrope…

Obyło się bez pojedynku ;]

 

Ale faktem jest, że Heliotrope jest dziwny. Po prostu.
Gdybym miała wybrać jedno słowo, które w pełni by go opisywało: byłoby to właśnie – DZIWNY.

Nasze pierwsze spotkanie nie należało do udanych.
Zaaplikowany na przedramię jednym skromnym psiknięciem atomizera, był blady jak roztopowa kałuża i taki… nijaki. Niby skórzany, ale zbyt niemrawo, niby żywiczny, ale zbyt nieśmiało. Machnęłam ręką, poszłam dalej.
W końcu Heliotrope trafił do perfumerii i mogłam go przetestować na porządnie.
Oczywiście tego nie zrobiłam.

 

Nie pamiętam, w jakich okolicznościach w końcu po niego sięgnęłam – chyba z czystej przyzwoitości, zgodnie z masochistyczną i wymagającą nieraz ogromnych poświęceń* zasadą „nie znasz, nie krytykuj”.
(* – Zmierzch, 50 twarzy Grey’a, Justin Bieber, Mon Parfum Cheri)
(Tak, naprawdę to przeczytałam. I naprawdę usiłowałam tego posłuchać. A ostatnie nawet zrecenzowałam.)

Dobra, to może jakieś zdjęcie w ramach zmiany tematu na przyjemniejszy?

heliotrope

Chyba kolor płynu mnie tak zafascynował. Mam słabość do tej barwy: perfumy Trouble, Watch M.Micallef, ekstrakt Must… Choć nie cierpię intensywnych [i nienaturalnych, czyt. nie złocistych] barw soczków czy flakonów, w tej czerwieni jest coś pociągającego.

Nastąpiło drugie podejście.
Nastąpiło objawienie.

Otóż uwaga, informuję, warunkiem koniecznym do testu Heliotrope jest aplikacja do nieprzytomności. Ten zapach musi poddusić, żeby w pełni rozwinąć swoje krwiste skrzydła. A ma co rozwijać.

Niesamowite otwarcie jest jednocześnie mineralne i jadalne. Intensywne nuty żywiczne zachowują się, jakby chciały być zjedzone; układają się w pucharku i dekorują bitą śmietaną. No, prawie ;] Chłód imbiru zrównoważono ognistą papryczką, wytrawność elemi przeciwstawiono słodyczy mandarynek. Skrajności wciśnięte do jednego flakonu – tego nie da się wąchać ze spokojnym sercem.
A właśnie, serce. Decydując się na jeden z biegunów, wybucha gorącem przypraw i narkotyczną, kwiatową stroną Nagarmothy. Jest dziwnie zmysłowo, a jednocześnie zachowawczo; jakbym miała z Heliotrope tajemny szyfr, którego nikt inny nie zna i nie rozumie: dla mnie wręcz erotyczny, dla reszty świata niezauważalny, najwyżej dziwny. Tak jakby tylko mój… ^^

A pod ognistymi podmuchami leży [z czasem coraz bardziej wyczuwalna] piękna, jasna, perfekcyjnie wyprawiona skóra, balsamiczny benzoes i wypolerowane drewno. Żywiczne popioły, choć już stygnące, ciągle zachwycają i powodują szybsze bicie serca. Stapiają się z moją skórą, wygodne i oswojone.

 

Heliotrope jest piękny, bo nieoczywisty.
Nie ma tu wyraźnej nuty „typowo” kadzidlanej, nie ma niczego za co można się leniwie chwycić i przejechać na tym do końca. Żadnego pierwszego planu. Może dlatego nie jest aż tak popularny?

 

Nuty:
głowy: elemi, kadzidło frankońskie, imbir, czerwona mandarynka, papryka chili, dzięgiel
serca: szafran, magnolia, cypriol (nagarmotha), heliotrop
bazy: mirra, cedr, sandałowiec, piżmo, szara ambra, benzoes
Data powstania: 2012
Twórca: Olivier Durbano
Koncentracja: woda perfumowana

 

Zdjęcie pochodzi z bloga sorceryofscent.blogspot.com

Olivier Durbano: Pink Quartz

piątek, Styczeń 11th, 2013

Do niektórych zapachów trzeba dojrzeć, prawda? Wrócić. Dać drugą, trzecią, piątą szansę… Czuję że w najbliższym czasie czeka mnie dużo powrotów – różanych w szczególności.

Ten wpis miał być o Heliotrope, który opętał mnie tak bardzo, że przez kilkanaście dni byłam w stanie nosić go codziennie i conocnie, nie zważając na otoczenie ani fakt, że już czymś innym pachnę ;] Heliotrope pasował do wszystkiego i kropka. [A do czego nie pasował, to zagłuszał.]
Po czym – nie wiem nawet czemu, bo ciężko pomylić dziką fuksję z bladym różem – któregoś dnia sięgnęło mi się [może w ramach odświeżenia znajomości?] w perfumerii po Pink Quartz.

<werble>
Tak jakby mi mało Durbano było.

Olivier ma w moim sercu swoje stałe miejsce. Z wygrawerowaną tabliczką i reflektorem. Forever. Zaczęło się od piniowych cukierków [Jade], potem było kadzidło na herbatkę u babci [Cristal de Roche], a ostatnio przedziwnie ziołowo-skórzano-korzenny Heliotrope, którego naprawdę muszę kiedyś zrecenzować.
Więc może i to powinnam przewidzieć, na fali różanego szału?

pink quartz

Pink Quartz to kadzidło leniwe.
W sumie też byłabym leniwa, gdyby otaczały mnie takie luksusy i wspaniałości.

Otwarcie jest zaskakująco ciężkie. Gęsty, skrystalizowany, kremowy miód wtapia się w skórę, by po chwili… zniknąć, jak butelka dwójniaka zostawiona ze mną w jednym pokoju.
Na tęsknotę i ubolewanie nie ma jednak czasu, bo do głosu dochodzą cudowne róże. A właściwie różana konfitura, z metalicznym surowym chłodem w tle. Różaność pełna, mięsista i niespokojna: raz oleista jak olejek z róży stulistnej [ten miodowy akord…], raz świeża i rześka jak geranium [to z kolei zasługa palmarosy].
Nie za słodko?

Ano nie za słodko. Aksamitna kwiatowa słodycz jest tu zręcznie podbita soczystą zielonością różanych łodyg i pikantnymi nutami drzewnymi. Cytrusowe geranium wyrywa się na pierwszy plan, tłumiąc na moment oleistość i dając zmysłom odrobinę wytchnienia – ale nie na długo. Jeden głęboki wdech i Jej Wysokość Róża znowu wciąga mnie w swoje ciężkie od mięsistych płatków objęcia.

Otumaniona słodyczą, mam wrażenie jakby cała kompozycja nabierała coraz intensywniejszych barw, róże stają się bardziej krwiste, kolce ostrzejsze, ziemia dziwnie wilgotna… Stop, to tylko róże. To tylko niewinne róże.

 

Kadzidło ujawnia się dopiero w późnej bazie. Leniwie, niespiesznie, w doborowym towarzystwie. Klasyczne olibanum z klasycznym lekko cytrusowym akordem w głębi. Geranium i imbir – ciągle wyczuwalne – łagodzone przez słodką, podsuszoną paczulę i kremowo-puchatą ambrę; dają wrażenie obecności słodkiej szałwii.
Grejpfrut, nagle, bo czemu nie. I kurtyna, bo po kilku godzinach zapach na skórze blaknie, a róża z płatkowej bogini zmienia się w, włożone między strony najgrubszej oprawionej w skórę książki, zasuszone wspomnienie.

Czy muszę dodawać, że kolejny durbanowy flakon to jedynie kwestia czasu? ;]

 

Nuty:
głowy: bergamotka, różowy grapefruit, somalijskie kadzidło (olibanum), szafran, imbir
serca: palmarosa, róża damasceńska, indyjskie drzewo różane
bazy: absolut z róży indyjskiej, szara ambra, paczula, mirra, benzoes, białe piżmo
Data powstania: 2010
Twórca: Olivier Durbano
Koncentracja: woda perfumowana

 

Zdjęcie pochodzi ze strony www.perfumeriaquality.pl


WP Like Button Plugin by Free WordPress Templates