Posts Tagged ‘zioła ziółka’

Lorenzo Villoresi: Piper Nigrum

wtorek, Marzec 10th, 2015

Ten pieprz, och ten pieprz! *-*

Kiedy biorę do ręki [wreszcie własny!] flakon Piper Nigrum, kończy się zawsze tak samo. Jak kot z kocimiętką, jak pies z ekhm, truchłem królika w trawie… Bez umiaru, niczym człowiek pierwotny, z amokiem w oczach mam ochotę się w tych perfumach wytarzać, wykąpać, wypić duszkiem i strzelić w krwioobieg.

.

requiem

 

Piper Nigrum to najkrócej mówiąc zioła doprowadzone do perfumeryjnej perfekcji.

Choć tytułowy pieprz obecny jest stale i na każdym etapie trwania fazy kompozycji, nie powiedziałabym że to on jest tu najważniejszy i najciekawszy… Zdecydowanie największe drżenie serca i tzw. opad majtów powodują u mnie anyż i goździki. Słodkie, balsamiczne i bezkresne. Kiedy raz zapadną w nos, zmysły bezwiednie będą za nimi podążać, nieczułe na inne nuty, piętrzące się w tej ziołowej masie.

Tutaj goździki to kremowa słodycz o barwie ciepłego mahoniu, gładka i apetyczna. Kobieca i zmysłowa.
Goździkowy epos.

.

No ale, ponieważ wypadałoby napisać coś więcej…

Rozgryzając ambitnie pieprzną głębię PN, zachwyca w niej przede wszystkim łagodny i kojący akord suszonych ziół. Mięta, lawenda, lebiodka – wszystkie te przyprawy są same w sobie dość ostre i bardzo łatwe do odróżnienia, ale po wysuszeniu nabierają charakterystycznie miękkiej, przykurzonej słodyczy. Takie właśnie jest serce PN. Kwiaty lawendy schną w dłoniach w ciągu kilku chwil, kruszejąc do popielatego pyłu. Gałka muszkatołowa i drzewny kardamon [tam musi być kardamon!] dodają starodawnej, kuchennej i orientalnej pikanterii. Takie kuchenne retro w wersji drapieżnej; jak kucharz-kochanek, uwijający się po kuchni w fartuszku. Wyłącznie w fartuszku ;]

.

Piszę o sercu zapachu, ale tak naprawdę w przypadku PN to określenie bardzo względne. Piper Nigrum to jednolita, pieczołowicie ukręcona w moździerzu mieszanka ziół i przypraw, w której [poza nokautującym wejściem smoka pieprzem i kardamonem] wszystkie nuty tworzą spójną, bogatą ale niezmienną w czasie kompozycję, w której na dodatek… przykro mówić – zabrakło miejsca na nuty bazy.

Możemy się kłócić i pojedynkować, zdania nie zmienię. W gęstym morzu goździków nie jestem w stanie dosięgnąć do dna tego zapachu. Żadnego cedru, żadnej ambry, żadnych kadzidlanych bobków. Możliwe, że wzburzone morze roztarło miękkie żywice w pył i ślad na zawsze po nich zaginął. Jak kiedyś po jednym neonku w moim akwarium.

 

clove-spice

Nuty:
głowy: dziki anyż, dziki koper, mięta pieprzowa, cytrusy, akordy zielone i iglaste
serca: czarny pieprz, oregano, gałka muszkatołowa, elemi, olibanum, petitgrain, liście goździka, morski rozmaryn, przyprawy
bazy: ambra, styraks, benzoes, balsam peru, mirra, cedr atlaski, nuty drzewne
Data powstania: 1999
Twórca: Lorenzo Villoresi
Koncentracja: woda toaletowa (o mocy wody perfumowanej, nawiasem mówiąc)

 

Gif pochodzi z filmu Requiem dla Snu.
Zdjęcie ze strony pipetea.com

 

P.S. Ciągle podejrzewam skalara.

Olympic Orchids: Blackbird

piątek, Styczeń 30th, 2015

Truizmem byłoby napisanie, jak niesamowite emocje potrafią wywołać lub wzbudzić perfumy. Spotykałam już zapachy smutne, melancholijne, złośliwe, prowokujące… Znowu truizm. Ale wiecie, o co mi chodzi.

Nie w każdym jest taka magia, nie każdy do mnie przemawia; niektóre prześlizgują się między myślami i rozpływają w powietrzu, niezapamiętane. A niektóre zapadają tak głęboko, że czuję, jak ciągną mnie w dół.

Na samo dno.

.

kojima

.

Nic nie zapowiadało tak efektownego upadku w ciemność.

Iglaste otwarcie jest zielone, miękkie i wilgotne, jak mech w poszyciu, jak rozpadająca się ze starości kora na drzewie. Dzikie, buchające drzewnością, kuszące. Słodycz sosnowych szpilek i leśnych owoców ustępuje po jakimś czasie kwaśnej, tak charakterystycznej nucie jodły syberyjskiej, ale w tym połączeniu – nie traci ona swojego piękna. Jest soczyście, zielono, leśnie do granic wytrzymałości i poczytalności.
Przekraczasz granicę drzew, wchodzisz głębiej w gęstą zieleń i nawet nie zauważasz, że światła jest coraz mniej, a z koron drzew nie dobiega żaden ptasi śpiew…

I przepadasz.
Nie ma drzew. Nie ma miękkiej zieleni ani orzeźwiającej, sosnowej żywicy.
Jest za to czerń, gęsty mrok, tak obezwładniający, że nawet nie myślisz o strachu. Czerń, która niczym najgęstsza melasa oblepia ciało i myśli, unieruchamiając je. Wspomnienie zielonego lasu ledwo zdąży się pojawić, już znika – delikatna, przestrzenna kadzidlana smużka rozpływa się w idealnej ciemności. Lepki, słodki mrok otula i ciągnie coraz głębiej. Zapadasz się.

Nie ma morału, nie ma epilogu. Przestajesz istnieć. Czerń trwa wiecznie.

Dawno już żaden zapach nie zrobił na mnie takiego wrażenia. Jest prosty i tak ostry/intensywny, że za każdym razem doprowadza mnie do migreny, ale masochistycznie nie jestem w stanie się od niego oderwać. Jest prosty i jednostajny, ale w tym właśnie tkwi jego geniusz. Zapadam się w nim, znikam, jak w transie uciekam ze swojego ciała i dryfuję w ciemności. Bez myśli, bez uczuć, bez słów. Ja, Blackbird i moje demony.

 

Nuty: jeżyny, siano, liście, elemi, drewno i żywica cedrowa, ambra, absolut balsamu jodłowego, piżmo
Data powstania: 2013
Twórca: Ellen Covey
Koncentracja: perfumy (25%)

Grafika autorstwa boskiej Ayami Kojima.

Opus Oils: Star Fucker

piątek, Wrzesień 12th, 2014

Mówią, że pierwsze skojarzenia są najlepsze.

Więc teraz jedyne co mi chodzi po głowie, kiedy wącham Star Fuckera, to Trent Reznor na tylnym siedzeniu samochodu. W skórze. I makijażu.

libertine

 

Ekhm. To może wrócę do samego zapachu. Który z pewnością najlepiej byłoby wąchać na męskiej skórze, np. Trenta Reznora, bo to kompozycja typowo męska w moim odczuciu.
Lawendowo-aromatyczna, z rześkim, intensywnie cytrusowym akordem, który jest zaskakująco i uparcie trwały, wchodząc aż do serca kompozycji. Dalsze cuda, które dzieją się z tym zapachem, są pewnie winą mojej wysładzającej wszystko skóry…  Chociaż, może tak miało być? Bo pomijając lekko gorzką, cytrusowo-ziołową dżentelmeńską nutę, Star Fucker nie ma w sobie absolutnie nic więcej z dżentelmena.

Im więcej czasu mija, tym bardziej widzę i czuję, że ten rześki, lawendowy paprociowiec był jedynie „przykrywką”, próbą zmylenia pościgu i ofiar. Z daleka widoczna sylwetka eleganckiego mężczyzny we fraku i cylindrze, z bliska okazuje się być ufryzowanym i teatralnie przebranym libertynem z ironicznym uśmiechem na twarzy. Jedno jego spojrzenie, lekki dotyk i wiesz, że to spotkanie zapamiętasz na długo. Może nawet do końca życia. O ile oczywiście przeżyjesz najbliższą noc.

Pod niewinną chmurką świeżutkich, radosnych cytrusków tkwi coś niezwykle gorszącego. Cielesna nuta skórzana, odrobinę fizjologiczna i zwierzęca; ciepła, duszna, jednoznaczna. Może nie aż tak jednoznaczna jak 1740 Markiz de Sade od Histoires de Parfums, ale poczekajcie – jeszcze kilka miesięcy i SF go prześcignie. O więcej niż głowę, if you know what I mean ;>

Co dalej dzieje się z naszym libertynem, trudno powiedzieć. Znika ze skóry dość szybko, zostawiając po sobie ledwo wyczuwalną cytrusową smużkę, którą obsesyjnie usiłuje zatrzeć swoją prawdziwą naturę. Otumaniona i osamotniona, usiłuję sobie przypomnieć co dokładnie działo się przez ostatnie dwie godziny, ale jedyne co tłucze mi się po głowie, to jego słowa…

do not want you to like me

I Trent Reznor w makijażu.

.

Nuty: limonka, zielona mandarynka, esencja cytryny, włoska bergamotka, dzika pomarańcza, absolut kwiatu pomarańczy, lawenda, jaśmin, sandałowiec, iso e super, ambra, wetiwer, oud (agar), mech dębowy
Data powstania: 2012
Twórca: b.d.
Koncentracja: woda kolońska

.

Pierwszy gif pochodzi ze strony www.tumblr.com
Drugi gif: alysonwonder.tumblr.com

L’Artisan Parfumeur: Caligna

czwartek, Kwiecień 11th, 2013

Chodzę koło niej od kilku tygodni. Noszę, a raczej ponosiwuję [pardon, przedawkowałam kabaret Hrabi], ciągle planuję opisać i ciągle z tych planów nic nie wychodzi. Może przez jej delikatną naturę czy przyjemną ładność, która choć ładna jest i przyjemna, to mimo wszystko dość trudna do opisania? :)

Caligna… To ten typ zapachu, w którym siedzi się wygodnie na kanapie, z kopytami wyciągniętymi przed sobą i z myślą w głowie „cholera, jakie ja mam zajebiste hobby”. Zapach, który chce się nosić aż do śmierci dna we flakonie. Który niczym nie szokuje, po prostu jest wygodny od początku do końca i nie potrzebuje żadnych fajerwerków, krzyków i ekscesów, żeby zwrócić na siebie uwagę. Jest skromny i leniwy, słoneczny i ciepły, gładki, spójny, idealny… I nie mogę się doczekać, aż napiszę że „jest” w moim perfumowym zbiorze.

 clary sage

 

Początek soczyście – wręcz gorzko – cytrusowy [stawiam na werbenę, od niej zawsze ślinka mi cieknie] i intensywnie zielony. To zieleń mięsista, świeża i pełna słońca: dużo rozgniecionych liści, może figi, może porzeczki… Efekt – genialny. I bardzo apetyczny. I bardzo ulotny.
Soczystość i mięsistość dość szybko w tym pełnym słońcu niknie i choć nutka cytrusów ciągle jest gdzieś w tle wyczuwalna, to całe serce należy do wyczekiwanej gwiazdy wieczoru: szałwii.

Pisałam już, że szałwię kocham i wielbię? Daje w perfumach charakterystyczną nutkę ziołowego suszu vel sianka – łatwo ją wychwycić m.in. w Ambar del Pozo, Mandragore Annick Goutal czy mojej starej miłości, Kenzo pour Homme. Z początku lekko wodnista i yuzowa [niestety], szybko [na szczęście] się ociepla i nabiera tych cudownie słodkich, kruchych nut typowych dla suszonych ziół. Działa na mnie jak kocimiętka na futrzaki. No, może wyłączając głośne miauczenie.

 

A więc szałwia. W towarzystwie bardzo bladej, już zleżałej i wysłodzonej lawendy i coraz bardziej apetycznego, złocistego kwasku, który kojarzy mi się z dojrzałymi, mięsistymi [tak, kwiecień sponsoruje literka M jak mięsisty] owocami. Nuty sugerują co prawda skład zupełnie inny, ale kto by tam wieeerzył ;] Że marmolada jaśminowa? Marmolada byłaby słodsza i cięższa, a tu siedzi kwasek o konsystencji piórka zaledwie, subtelne białe lśnienie, pyłek kwiatowy w spokojnym morzu szałwii. Taką marmoladę to szałwia zjada na śniadanie.

Dalej w zasadzie nie mam już co pisać, bo widzę że jestem o krok od niebiańskiej ekstazy i pompatycznego pitolenia, czego chyba nikt by nie przeżył. Poza tym po raz kolejny skóra postanowiła się na mnie wypiąć i zatrzymuje Calignę na nutach serca. Dosłownie, szałwia+kwasek+marmoladowe tchnienie anielskie i tyle.
Ok, czasowy wzrost stężenia kwasku na upartego, aczkolwiek niechętnie, mogę wytłumaczyć odrobiną jodły czy innego iglaka [z naciskiem na innego iglaka, bo ciągle mam traumę po syberyjskim podkoszulku]. Poza tym: szałwia, szałwia, szałwia.

Napisałabym „do znudzenia”, ale to niemożliwe. Szałwii nie da się przedawkować.

 

Nuty:
głowy: figa
serca: szałwia muszkatołowa, marmolada jaśminowa
bazy: mastyks, szpilki sosnowe, mech
Data powstania: 2013
Twórca: Dora Baghriche-Arnaud
Koncentracja: woda perfumowana

 

Zdjęcie pochodzi ze strony www.flowerspictures.org

By Kilian: In The Garden of Good and Evil, część III

niedziela, Marzec 10th, 2013

W mieście grzechu jest… znajomo.
Podobieństwo rzuciło mi się w nos od razu. Po chwili dopadło mnie drugie.

Róża, śliwka, kardamon… Jakieś skojarzenia?
Zamiast kardamonu dodajcie kadzidło – a teraz?

 

inoui

Ok, a teraz?

Nie?
Czyli jednak jestem freekiem.

Więc już tłumaczę. Zdjęcie pochodzi z szalonej reklamy kosmetyków INOUI Serge’a Lutensa, a In The City of Sin pachnie na mnie jak Feminite du Bois post mortem.
There. In your face.


Duch FdB
naciera od samego otwarcia, bez żadnej gry wstępnej, pytania „pieniądze albo życie” czy choćby subtelnego chrząknięcia. Po prostu jest i kropka.
Nasączone olejkami drewna, gęste i ciemne, polane owocowym sokiem i jasnym miodem wydają się być jadalne i przepysznie chrupkie – jak schłodzona czekolada. Trwam w niemym zachwycie, tym bardziej że śliwkowo-różane otwarcie ma w sobie również coś z boskiej Poison… Charakterystyczna zawiesistość obu duchów dość szybko jednak znika.
W sercu, In the City of Sin nabiera miękkości i świetlistości. Przepiękny kardamon, delikatne płatki róż, suche acz słodkie kadzidło… Nie da się ukryć, że na tym etapie dominuje kardamon, dzielnie trwając na szczycie mimo ciągłych ataków ze strony odzianego w lukrowy płaszczyk kadzidlanego dymku.

I tu podobieństwo do FdB ponownie daje się we znaki, jednak tym razem w sposób, za który dzieło Lutensa dawno już pożegnałam – robi się mdląco. I tak niestety zostaje, na wieki wieków, amen.
Jest mlecznie, cieleśnie, ciepło, mechato-morelowo. Brzmi całkiem nieźle, owszem, taka mleczność Etry zmieszana z Yvresse: jest retro-puder, jest błyszczący i soczysty miąższ owoców, są urocze drewienka… Ale wszystko to jest zbyt namacalne i natarczywe. Szczególnie puder z czasem zaczyna przyduszać, stając się irytującym, niemożliwym do usunięcia ze skóry upiorem z szafy. Przeperfumowanym futrem, zostawioną w szufladzie na miesiąc brzoskwinią, kiepskiej jakości wilgotnym pudrem do twarzy… Czy wyraziłam się dość jasno?

To świetnie.
Zatem w poczuciu dobrze spełnionego obowiązku oraz w stanie lekkiej zieleni, opuszczam Miasto Grzechu.
Tęsknić nie będę.

 

Nuty:
głowy: bergamotka, różowy pieprz, gwatemalski kardamon
serca: brzoskwinia, śliwka, róża turecka, kadzidło
bazy: cedr atlaski, paczula, białe piżmo
Data powstania: 2012
Twórca: Calice Becker
Koncentracja: woda perfumowana

Zdjęcie znalazłam w serwisie www.tumblr.com

Olivier Durbano: Heliotrope

piątek, Luty 22nd, 2013

Boli mnie głowa i nie mogę spać…
Więc piszę.

Kilka tygodni temu na angielskiej Fragrantice odezwała się do mnie dziewczyna o piórze lekkim i umyśle bystrym. Szybko się okazało, że nadajemy na wspólnych falach, tak sympatycznie że perfumowe dyskusje prowadzimy do tej pory.
D. któregoś pięknego dnia napisała do mnie: „Widzę też, że masz w swojej kolekcji Oliviera Durbano. A „widziałaś” może ich ostatni wyczyn pt. „Heliotrop”?  Zaprawdę powiadam Ci – nigdy nie zrozumiem jak firma wypuszczająca tak cudne i charakterne zapachy mogła popełnić tak totalnie nijakie coś…
Wyszczerzyłam się do monitora, albowiem ponieważ akurat od kilku dni skakałam w myślach z radości, że zdobyłam flakon Heliotrope…

Obyło się bez pojedynku ;]

 

Ale faktem jest, że Heliotrope jest dziwny. Po prostu.
Gdybym miała wybrać jedno słowo, które w pełni by go opisywało: byłoby to właśnie – DZIWNY.

Nasze pierwsze spotkanie nie należało do udanych.
Zaaplikowany na przedramię jednym skromnym psiknięciem atomizera, był blady jak roztopowa kałuża i taki… nijaki. Niby skórzany, ale zbyt niemrawo, niby żywiczny, ale zbyt nieśmiało. Machnęłam ręką, poszłam dalej.
W końcu Heliotrope trafił do perfumerii i mogłam go przetestować na porządnie.
Oczywiście tego nie zrobiłam.

 

Nie pamiętam, w jakich okolicznościach w końcu po niego sięgnęłam – chyba z czystej przyzwoitości, zgodnie z masochistyczną i wymagającą nieraz ogromnych poświęceń* zasadą „nie znasz, nie krytykuj”.
(* – Zmierzch, 50 twarzy Grey’a, Justin Bieber, Mon Parfum Cheri)
(Tak, naprawdę to przeczytałam. I naprawdę usiłowałam tego posłuchać. A ostatnie nawet zrecenzowałam.)

Dobra, to może jakieś zdjęcie w ramach zmiany tematu na przyjemniejszy?

heliotrope

Chyba kolor płynu mnie tak zafascynował. Mam słabość do tej barwy: perfumy Trouble, Watch M.Micallef, ekstrakt Must… Choć nie cierpię intensywnych [i nienaturalnych, czyt. nie złocistych] barw soczków czy flakonów, w tej czerwieni jest coś pociągającego.

Nastąpiło drugie podejście.
Nastąpiło objawienie.

Otóż uwaga, informuję, warunkiem koniecznym do testu Heliotrope jest aplikacja do nieprzytomności. Ten zapach musi poddusić, żeby w pełni rozwinąć swoje krwiste skrzydła. A ma co rozwijać.

Niesamowite otwarcie jest jednocześnie mineralne i jadalne. Intensywne nuty żywiczne zachowują się, jakby chciały być zjedzone; układają się w pucharku i dekorują bitą śmietaną. No, prawie ;] Chłód imbiru zrównoważono ognistą papryczką, wytrawność elemi przeciwstawiono słodyczy mandarynek. Skrajności wciśnięte do jednego flakonu – tego nie da się wąchać ze spokojnym sercem.
A właśnie, serce. Decydując się na jeden z biegunów, wybucha gorącem przypraw i narkotyczną, kwiatową stroną Nagarmothy. Jest dziwnie zmysłowo, a jednocześnie zachowawczo; jakbym miała z Heliotrope tajemny szyfr, którego nikt inny nie zna i nie rozumie: dla mnie wręcz erotyczny, dla reszty świata niezauważalny, najwyżej dziwny. Tak jakby tylko mój… ^^

A pod ognistymi podmuchami leży [z czasem coraz bardziej wyczuwalna] piękna, jasna, perfekcyjnie wyprawiona skóra, balsamiczny benzoes i wypolerowane drewno. Żywiczne popioły, choć już stygnące, ciągle zachwycają i powodują szybsze bicie serca. Stapiają się z moją skórą, wygodne i oswojone.

 

Heliotrope jest piękny, bo nieoczywisty.
Nie ma tu wyraźnej nuty „typowo” kadzidlanej, nie ma niczego za co można się leniwie chwycić i przejechać na tym do końca. Żadnego pierwszego planu. Może dlatego nie jest aż tak popularny?

 

Nuty:
głowy: elemi, kadzidło frankońskie, imbir, czerwona mandarynka, papryka chili, dzięgiel
serca: szafran, magnolia, cypriol (nagarmotha), heliotrop
bazy: mirra, cedr, sandałowiec, piżmo, szara ambra, benzoes
Data powstania: 2012
Twórca: Olivier Durbano
Koncentracja: woda perfumowana

 

Zdjęcie pochodzi z bloga sorceryofscent.blogspot.com

Olivier Durbano: Pink Quartz

piątek, Styczeń 11th, 2013

Do niektórych zapachów trzeba dojrzeć, prawda? Wrócić. Dać drugą, trzecią, piątą szansę… Czuję że w najbliższym czasie czeka mnie dużo powrotów – różanych w szczególności.

Ten wpis miał być o Heliotrope, który opętał mnie tak bardzo, że przez kilkanaście dni byłam w stanie nosić go codziennie i conocnie, nie zważając na otoczenie ani fakt, że już czymś innym pachnę ;] Heliotrope pasował do wszystkiego i kropka. [A do czego nie pasował, to zagłuszał.]
Po czym – nie wiem nawet czemu, bo ciężko pomylić dziką fuksję z bladym różem – któregoś dnia sięgnęło mi się [może w ramach odświeżenia znajomości?] w perfumerii po Pink Quartz.

<werble>
Tak jakby mi mało Durbano było.

Olivier ma w moim sercu swoje stałe miejsce. Z wygrawerowaną tabliczką i reflektorem. Forever. Zaczęło się od piniowych cukierków [Jade], potem było kadzidło na herbatkę u babci [Cristal de Roche], a ostatnio przedziwnie ziołowo-skórzano-korzenny Heliotrope, którego naprawdę muszę kiedyś zrecenzować.
Więc może i to powinnam przewidzieć, na fali różanego szału?

pink quartz

Pink Quartz to kadzidło leniwe.
W sumie też byłabym leniwa, gdyby otaczały mnie takie luksusy i wspaniałości.

Otwarcie jest zaskakująco ciężkie. Gęsty, skrystalizowany, kremowy miód wtapia się w skórę, by po chwili… zniknąć, jak butelka dwójniaka zostawiona ze mną w jednym pokoju.
Na tęsknotę i ubolewanie nie ma jednak czasu, bo do głosu dochodzą cudowne róże. A właściwie różana konfitura, z metalicznym surowym chłodem w tle. Różaność pełna, mięsista i niespokojna: raz oleista jak olejek z róży stulistnej [ten miodowy akord…], raz świeża i rześka jak geranium [to z kolei zasługa palmarosy].
Nie za słodko?

Ano nie za słodko. Aksamitna kwiatowa słodycz jest tu zręcznie podbita soczystą zielonością różanych łodyg i pikantnymi nutami drzewnymi. Cytrusowe geranium wyrywa się na pierwszy plan, tłumiąc na moment oleistość i dając zmysłom odrobinę wytchnienia – ale nie na długo. Jeden głęboki wdech i Jej Wysokość Róża znowu wciąga mnie w swoje ciężkie od mięsistych płatków objęcia.

Otumaniona słodyczą, mam wrażenie jakby cała kompozycja nabierała coraz intensywniejszych barw, róże stają się bardziej krwiste, kolce ostrzejsze, ziemia dziwnie wilgotna… Stop, to tylko róże. To tylko niewinne róże.

 

Kadzidło ujawnia się dopiero w późnej bazie. Leniwie, niespiesznie, w doborowym towarzystwie. Klasyczne olibanum z klasycznym lekko cytrusowym akordem w głębi. Geranium i imbir – ciągle wyczuwalne – łagodzone przez słodką, podsuszoną paczulę i kremowo-puchatą ambrę; dają wrażenie obecności słodkiej szałwii.
Grejpfrut, nagle, bo czemu nie. I kurtyna, bo po kilku godzinach zapach na skórze blaknie, a róża z płatkowej bogini zmienia się w, włożone między strony najgrubszej oprawionej w skórę książki, zasuszone wspomnienie.

Czy muszę dodawać, że kolejny durbanowy flakon to jedynie kwestia czasu? ;]

 

Nuty:
głowy: bergamotka, różowy grapefruit, somalijskie kadzidło (olibanum), szafran, imbir
serca: palmarosa, róża damasceńska, indyjskie drzewo różane
bazy: absolut z róży indyjskiej, szara ambra, paczula, mirra, benzoes, białe piżmo
Data powstania: 2010
Twórca: Olivier Durbano
Koncentracja: woda perfumowana

 

Zdjęcie pochodzi ze strony www.perfumeriaquality.pl


WP Like Button Plugin by Free WordPress Templates